امّا غيبت عيسى عليه السلام ، يهود و نصارا اتّفاق كردند كه او كشته شده است ؛ امّا خداى متعال ، با اين سخن خود ، آنان را تكذيب فرمود : « آنان او را نكشتند و به صليب نكشيدند ؛ ليكن امر بر آنان مشتبه شد » . غيبت قائم نيز چنين است ؛ زيرا اين امّت به واسطهء طولانى شدن مدّتش آن را انكار مىكند . پس گوينده‌اى به هذيان مىگويد كه : او متولّد نشده است ، و گوينده‌اى ديگر مىگويد : او مرده است ، و گوينده‌اى ديگر ، اين كلام كفرآميز را مىگويد كه : يازدهمين ما امامان عقيم بوده است ، و گوينده‌اى ديگر با اين كلام ، از دين خارج مىشود كه : تعداد امامان ، به سيزده و يا بيشتر رسيده است ، و گوينده‌اى ديگر به نافرمانى خداى متعال پرداخته ، مىگويد : روح قائم در جسد ديگرى سخن مىگويد . امّا تأخير كردن نوح عليه السلام ، چنين است كه چون از خداوند براى قومِ خود طلب عقوبت كرد ، خداى متعال ، روح الأمين عليه السلام را با هفت هستهء خرما به نزد وى فرستاد و به او گفت : اى پيامبر خدا ! خداى متعال به تو مىگويد : " اينها خلايق و بندگان من هستند و آنها را با صاعقه‌اى از صاعقه‌هاى خود نابود نمىكنم ، مگر پس از تأكيد بر دعوت و الزام ساختنِ حُجّت . پس بار ديگر در دعوت قومت تلاش كن كه من به تو ثواب خواهم داد . اين هسته‌ها را به كار و فَرَج و خلاص تو آن گاه است كه آنها برويند و بزرگ شوند و ميوه به بار آورند و اين مژده را به مؤمنان پيرو خود بده " » . چون پس از زمانى طولانى درخت‌ها روييدند و پوست گرفتند و داراى ساقه و شاخه شدند و ميوه دادند و به بار نشستند ، از خداى متعال درخواست كرد كه وعده را عملى سازد ؛ امّا خداى متعال ، فرمان داد كه هستهء اين درخت‌ها را بكارد و دوباره صبر و تلاش نمايد و حجّت را بر قومش تأكيد كند . او نيز آن را به طايفه‌هايى كه به او ايمان آورده بودند ، گزارش كرد و سيصد تن از آنان از دين بر گشتند و گفتند : اگر آنچه نوح ادّعا كرده بود ، حق بود ، در وعدهء پروردگارش خُلفى واقع نمىشد .